انسان ها چگونه نسبت به نئاندرتال ها دوام آورده اند؟

[ad_1]

بیگ بنگ: یک تیم بین المللی از دیرینه شناسان پنجره ای را به سوی یکی از هیجان آورترین دوره های تاریخ انسان باز کرده اند گذار بین نئاندرتال ها و گونه های انسانی.

به گزارش بیگ بنگ، این تیم به رهبری لادیسلاو نجمان از دانشگاه سیدنی شواهدی را کشف کرده مبنی بر اینکه آثار باستانی موجود در یک غار در جمهوری چک نشان می دهد که نئاندرتال ها و انسان های مدرن بین ۵۰ هزار تا ۲۸ هزار سال پیش گاهی اوقات سفر می کردند. حفاری – در غار پود هرادم در بخش مرکزی موراویکارست در موراویای جنوبی، در نزدیکی برونو – بیش از ۲۰ هزار استخوان حیوانات ماقبل تاریخ (گوزن شمالی، قورباغه، اسب وحشی و کرگدن پشمالو) و همچنین ابزار سنگی، اسلحه، زغال چوبی و میله استخوانی حک شده را کشف کردند که قدیمی ترین نوع در اروپای مرکزی است.

یک قطعه مشکوک ساخته شده توسط نئاندرتال ها که در مسافت بیش از ۱۰۰ کیلومتری در شرق غار پاد هرادم کشف شده است

دکتر نجمان گفت: «دریافتیم که  حدود ۴۰ هزار تا ۴۸ هزار سال پیش، مردم خیلی متحرک شده بودند. آنها بجای رفت و آمد در مسافت های کوتاه در نزدیکی غاری که محل سکونتشان بود، اغلب هزاران مایل رفت و آمد می کردند. این موضوع را از آنجایی می دانیم که آثار باستانی گوناگونی را پیدا کرده ایم که مواد خام آنها به ۶۰ تا ۱۲۵ مایل (۱۰۰ تا ۲۰۰ کیلومتر) دورتر تعلق دارند. این آثار باستانی همچنین از مواد مختلفِ مناطق گوناگون ساخته شده بودند. بعضی از آنها به شمال-غرب، بعضی به شمال و بعضی دیگر به شرق تعلق داشتند.»

این تیم اخیرأ تحلیلی را انجام داده و با استفاده از شتاب دهنده طیف سنجی جرمی پیشرفت هایی را در زمینۀ قدمت رادیوکربن بدست آورده است؛ در این تحلیل، پیش پردازش نمونه ها جدول زمانی دقیقی را در مورد بازدیدهای متعدد انسان ها از غار تهیه می کند. دکتر نجمان گفت: «چنین جدول زمانی دقیقی برای یک محل قدیمی حتی ۱۰ یا ۲۰ سال پیش نیز غیر قابل تصور بود. همچنین اطلاعات زیادی را درباره آب و هوا، گیاهانِ رشد کرده در اطراف غار، نوع چوبی که مردم برای آتش زدن به غار می بردند و حتی خوراکشان بدست آوردیم.»

انتهای میلۀ استخوانی استوانه ای: به علامت اره (در سمت چپ) و علامت های اره و سنگ زنی در سمت راست دقت کنید.

یک هسته کاج متعلق به درخت کاج سوئیسی (Pinuscembra) – که در حال حاضر در این منطقه منقرض شده چون آب و هوای این منطقه به شدت گرم است – ۴۵ هزار تا ۴۸ هزار سال پیش توسط ِ این افراد در غار کباب و مصرف می شد. محققان امیدوارند که از طریق یک تکنیک نوظهور به نام aDNA رسوبی (DNA باستانی) بتوانند تشخیص دهند که نئاندرتال ها هسته کاج را کبابی می کردند یا یک گونه ی انسانی این کار را انجام می داد. دکتر نجمان گفت: «مهمترین چیزی که در اکتشافات غار سال ۲۰۱۱ پیدا کردیم یک میلۀ استخوانی منحصربه فرد– احتمالأ بخشی از یک گردنبند بود – که مهارت خارق العاده و هنر ساخت نفیس این مردم را نشان می دهد.»

نویسنده دکتر دونکان رایت از دانشگاه ملی استرالیا افزود: «این قدیمی ترین شیِ قابل حملی است که در هر منطقه ای از اروپای مرکزی پیدا شده و شواهدی را از علامت دهی اجتماعی ارائه می دهد؛ این شی احتمالأ به عنوان گردنبند استفاده می شده و به هویتِ دارنده آن اشاره داشته است.» دکتر رایت گفت: «بر اساس آثار باستانی می توانیم بگوییم که گروه های کوچکی از افراد در دوره یخبندان در این غار زندگی می کردند و خود را بخوبی با شرایط سخت و طاقت فرسا وفق داده بودند. این احتمال وجود دارد که دو گونه ی متفاوت انسانی نیز در این منطقه با یکدیگر ملاقات کرده باشند.»

میله استخوانی استوانه ای کشف شده در فصل زمستان سال ۲۰۱۱ در غار پاد هرادم

دکتر نجمان گفت: «نئاندرتال ها تمایل داشتند در یک محل زندگی کنند و اگرچه می دانیم که از سطح بالایی از فعالیت فیزیکی برخوردار بودند، بیشتر مواقع تمایل داشتند به محل یکسانی بازگردند. در مقابل، انسان های مدرن تمایل داشتند محل اقامت خود را بیشتر تغییر دهند. این تفاوت در سطح تحرک مسکونی به انسان های مدرن کمک کرد تا در محیط های طاقت فرسا داوم بیاورند زیرا توانستند با گروه های دیگر ملاقات کنند و ناباروری را کاهش دهند.» این تحقیق اخیرأ در نسخۀ آنلاین مجله Human Evolution منتشر شده است.

ترجمه: سحر الله وردی/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: sci-news.com

image_pdfimage_print

[ad_2]

لینک منبع

خورشید طوفان‌هایش را به سمت زمین عطسه می‌کند

[ad_1]

بیگ بنگ: خورشید همواره درحال پرتاب فوران‌هایی عظیم و شدید به سمت زمین است که از توانایی نابود کردن کل فناوری‌های روی زمین برخوردارند، و مطالعه جدید نشان می‌دهد پیش‌بینی این فوران‌ها بسیار دشوارتر از آنی است که تاکنون تصور می‌شد.

به گزارش بیگ بنگ به نقل از همشهری، یافته‌های جدید نشان از آن دارند که این فوران‌های کرونالی مانند یک عطسه شدید به سمت زمین پرتاب می‌شوند. این فوران‌های ابر مانند همچنین به شدت تحت تاثیر بادهای خورشیدی هستند و همین باعث شده تا محققان مجبور به بازسازی تکنیک‌های پیش‌بینی آب و هوای فضایی شوند.

به گفته ماتیو اوئنز محقق ارشد این پروژه از دانشگاه ریدینگ، تا به امروز فرض بر این بود که فوران‌های کرونالی مانند حباب در فضا حرکت می‌کنند و نسبت به نیروها مانند اشیائی مجزا واکنش نشان می‌دهند. اما اکنون مشخص شده که این فوران‌ها بیشتر شبیه به ابری از غبار یا عطسه هستند، که از ذرات مجزای پلاسمایی تشکیل شده‌اند که هریک متفاوت از دیگری عمل می‌کند.

فوران‌های توده کرونالی که با سرعتی برابر ۲۰۰۰ کیلومتر بر ثانیه در فضا حرکت می‌کنند،‌ ترکیبی قدرتمند از گدازه‌های مغناطیسی و ذرات گازداری هستند که از نقاطی فعال در سطح خورشید فوران می‌کنند. این فوران‌ها در طول یک تا سه روز به زمین می‌رسند و ممکن است هر چند ساعت یکبار و در دوره اوج فعالیت‌های خورشیدی رخ دهند. این پدیده نیروی محرک شرایط بد آب و هوایی در فضا به شمار می‌رود و عامل ایجاد طوفان‌های مغناطیسی هستند که می‌توانند شبکه‌های برق و شبکه‌های ارتباطاتی را نابود کرده و فضانوردان را در معرض تشعشعات منجر به سرطان قرار دهند.

اگرچه این فوران‌‌ها دائما درحال وقوعند، دانشمندان هنور در پیش‌بینی وقوع آنها دچار مشکلاتی هستند و براساس یافته‌های جدید، دانشمندان درباره چگونگی وقوع آنها نیز اطلاعات درستی در اختیار ندارند زیرا برخلاف انتظار آنها این فوران‌ها با نزدیک‌تر شدن به زمین آشفته‌‌تر و غیرقابل پیش‌بینی‌تر می‌شوند. محققان برای اولین‌بار روند سفر این فوران‌ها در فضا و تعامل آنها با بادهای خورشیدی را مورد بررسی قرار دادند و با مطالعه سطح مقطع یکی از این فوران‌ها کشف کردند که بسته‌های پلاسمایی درون آنها با سرعتی بالاتر از اطلاعات درون ساختار شعله حرکت می‌کنند.

این به معنی آن است که تنها بخشی از فوران کرونالی و نه تمامی آن از نیروهای خارجی که با آنها در تعامل است، تاثیر می‌گیرد. تضعیف این نیروهای مغناطیسی درحال انبساط باعث ایجاد ساختاری ابری و آشفته می‌شود که به توده ذراتی که هنگام عطسه از دهان خارج می‌شود شباهت دارد و از آنجایی که تعامل شدیدی با بادهای خورشیدی دارد،‌ ردیابی آنها کار دشواری خواهد بود. با این‌همه باوجود داشتن اطلاعاتی واضح‌تر درباره چگونگی ایجاد و حرکت این فوران‌ها، این امید وجود دارد شیوه‌ای بهتر برای پیش‌بینی این عطسه‌های خورشیدی یافته شود. جزئیات بیشتر این پژوهش در نشریۀ nature منتشر شده است.

سایت علمی بیگ بنگ/ منبع: sciencealert.com

image_pdfimage_print

[ad_2]

لینک منبع

ناسا سالگرد ماموریت شکارچی سیاهچاله را جشن گرفت

[ad_1]

بیگ بنگ: سیزده ژوئن، پنجمین سالروز ماموریت نوستار(NUSTAR) ناسا بود. به همین مناسبت، سرمایه گذار اصلی پروژه، ۵ عکس مورد علاقه خود از این کاوش را منتشر کردند.

به گزارش بیگ بنگ، “تلسکوپ فضایی طیف هسته ای-نوستار” اولین ماموریت ناسا برای اکتشاف کیهان در اشعه های ایکس ِ پرانرژی است. این طیف نور پدیده های پر انرژی را نشان می دهد؛ مانند: ابرنواخترها یا ستاره های انفجاری، ستاره های نوترونی (یا اجزای به جامانده از انفجار ستاره ای که حاوی متراکم ترین شکل مواد معمول در کیهان هستند)، مناطق مواد پرسرعت که به دور سیاهچاله های پرجرم می چرخند و …

سیاهچاله پنهان شده

اولین انتخاب هریسون، طرحی مفهومی از یک سیاهچاله چرخشی است که گردابی از مواد را اطراف خود ایجاد کرده است. این مدل برای به تصویر کشیدن اولین کشف تلسکوپ نوستار طراحی شده است که در تصاویر بدست آمده آن از داده های ماهواره ای واضح نبودند. مطالعه سیاهچاله ها به علت عدم وجود نور یا انعکاس نور بسیار مشکل است. کارشناسان اعتقاد دارند در مرکز هر کهکشان یک سیاهچاله غول پیکر وجود دارد اما این غول ها معمولا با ابر و گرد و غبار پوشیده می شوند که این خود مانع دیگری برای مطالعه ی آنها به شمار می رود. اما اشعه ایکس تابیده شده به این سیاهچاله ها می تواند به غبار و گاز اطراف آن نفوذ کنند.

نوستار برای اولین بار توانست چرخش سیاهچاله ها را اندازه بگیرد. این یافته ها گواهی بر تایید بعضی از نظریات در رابطه با سیاهچاله ها شد و به دانشمندان جهت شناخت این غول های کیهانی کمک بسیاری کرد. هریسون می گوید: چشم انداز اشعه ایکس، با انرژی بالا، ما را قادر به تشخیص ِ درست بین مدل هایی که توضیح می دهند چه چیزی تابش فرابنفش سیاهچاله را تولید می کنند، می شود و ما را به این نتیجه می رساند که سیاهچاله مشاهده شده به سرعت در حال چرخش است.

انفجار رادیواکتیو

این تصویر رنگارنگ بقایای ِ ستاره ذات الکرسی آ ، را نشان می دهد که به صورت یک ابرنواختر در فاصله ۳۵۰ سال نوری از زمین منفجر شد. رنگ آبی نشان دهندۀ مواد رادیواکتیو است که نوستار آن را آبی تصویربرداری کرده است. در حالی که تلسکوپ های دیگر می توانستند نشانه ایی از از رادیواکتیو را در ذات الکرسی آ تشخیص دهند، توانایی تشخیص مجل دقیق این سیگنال ها و ایجاد نقشه ای از نحوه توزیع مواد موجود در این ابرنواختر را نداشتند.

به گفته هریسون: این تصویر زیبا، یکی از دلایلی است که ما نوستار را ساختیم. ایجاد اولین نقشه از انتشار رادیواکتیو در بقایای یک ستاره منفجر شده از اهداف محققان است. ما سال های زیادی را صرف توسعه ردیاب ها تخصصی برای تهیه این عکس کردیم. آنچه از این تصویر استنباط می شود این است که ما قادر به تعیین مکانیسمی هستیم که باعث انفجار ستاره می شود. ناسا اعلام کرده که توزیع مواد رادیواکتیوی که توسط ِ تلسکوپ نوستار به تصویر کشیده شده است یک تئوری به نام عدم تقارن خفیف را پشتیبانی می کند: مواد به قلب ابرنواختر می چسبند که باعث بازتوان بخشی موج های باطول بلند می شوند که این موج ها لایه های بیرونی ستاره را منفجر می کنند.

پالس های روشن

هریسون با اشاره به تصویر مسیه ۸۲ که به عنوان کهکشان سیگار شناخته می شود بیان کرد: این نتیجه، یکی از شگفت انگیزترین سوپرایزهای نوستار بوده هریسون می افزاید: ما پالس هایی از یک شی در یک کهکشان دریافت کردیم که همه حدس می زدند در واقع نوعی از بقایای ستاره ای (تپ اختر) باشند. در آن زمان این تصویر روشن ترین تپ اختر شناخته شده بود. ابتدا هیچکس این را باور نمی کرد اما سیگنال ها بسیار قدرتمند و واضح بودند. تپ اخترها گونه ای از ستاره های نوترونی هستند که همچنان که به سرعت به دور خود می چرخند پرتوهای نوری مانند یک فانوس را بازتاب می دهند.

اگر این پرتوها در میدان دید ستاره شناسان روی زمین حرکت کنند، به نظر می رسد که تپ اخترها را خاموش و روشن می کند. این تپ اختر آنقدر روشن است که برای تامین منبع اشعه ایکس کافی میباشد(ULX) به گفته ناسا قبلا تمام منابع اشعه ایکس ِ مشکوک به سیاهچاله های عظیم که چند صد برابر خورشید جرم داشتند، نسبت داده می شد. کشف تپ اختر ULX در مسیه ۸۲ همه چیز را عوض کرد و از آن زمان دو تپ اختر ULX دیگر نیز پیدا شده اند.

خورشید در رنگ

این تصویر مهیج از خورشید از داده های سه ماموریت پدید آمده است: نوستار، پرتوهای پرانرژی اشعه ایکس آبی هستند و مناطقی را نشان می دهند که مایکروفلرها فوران می کنند. امواج ایکس کم انرژی از فضاپیمای هینوده(Hinode) آژانس فضایی ژاپن به رنگ سبز و نور اشعه ایکس فوق العاده از رصدخانه دینامیک خورشیدی ناسا به رنگ زرد و قرمز میباشد.

با استفاده از کاوشگر نوستار مناطقی از تابش خورشید را می بینیم که در آن ذرات با انرژی بالا تولید می شوند. به گفته هریسون، نوستار برای ماموریت های اخترفیزیک ساخته شده و نه مطالعه خورشید. ابتدا مردم فکر می کردند که مطالعه خورشید دیوانگی است اما ما اکنون با حساسیت بیشتر در پرتوهای ایکس با انرژی بالا، در حوزه فیزیک خورشیدی فعالیت می کنیم.

گنج های مخفی

این تصویر نشان دهندۀ هدفی دیگر برای نوستار است. یافتن سیاهچاله های پنهان شده که با گاز و غبار پنهان شده اند. هریسون می گوید: این تصویر نشان دهنده کهکشان NCG448 است که توسط ردیاب کهکشان کارنگی – ایروین در رصدخانه لاس کامپاناس در شیلی گرفته شده است.

نور اشعه ایکس که از مرکز کهکشان می آید توسط نوستار ضبط شده است و حضور سیاهچاله ای غول پیکر را که توسط ابرهای ضخیم گاز و گرد و غبار پنهان شده بود را نشان داد. ماده نزدیک به سیاهچاله اشعه ایکس را منتشر می کند که می تواند به ابرها نفوذ کند که بسیاری از طول موج های دیگر نمی توانند.

ترجمه: محبوبه معصوم نیا/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: space.com

image_pdfimage_print

[ad_2]

لینک منبع

روس‌ها به دنبال پرتاب شفاف‌ترین شی به فضا

[ad_1]

بیگ بنگ: روس‌ها به دنبال پرتاب سامانه فضایی هستند که پس از ماه شفاف‌ترین شی در آسمان شب خواهد بود. این فناوری که “مایاک” (Mayak) نام دارد، مجهز به بازتابانده‌های خورشیدی خواهد بود.

به گزارش بیگ بنگ به نقل از ایسنا، منجمان معمولا شفافیت اجرام کیهانی را با استفاده از مقیاسی موسوم به “قدر ظاهری” (apparent magnitude) اندازه می‌گیرند و هرچه این مقیاس کمتر باشد، شفافیت جرم کیهانی بیشتر است. خورشید به عنوان شفاف‌ترین شی آسمان، دارای قدر بصری ظاهری -۲۷ است در حالی که قدر ظاهری ماه کامل بین -۱۳ و -۱۲ قرار دارد. ایستگاه فضایی بین‌المللی هم با داشتن قدر ظاهری -۶ معمولا شفاف‌ترین شی مصنوعی به شمار می‌آید این در حالی است که قدر ظاهری سیاره ناهید حدود -۵ است.

با پرتاب شدن ماهواره مایاک توسط روس‌ها، این سامانه با قدر ظاهری -۱۰ خواهد درخشید و پس از ماه درخشان‌ترین شی مصنوعی در آسمان شب خواهد بود. در واقع نام “مایاک” معادل کلمه روسی”خانه شفاف” (lighthouse) است. فناوری مزبور توسط دانشجویان دانشگاه پلی‌تکنیک مسکو طراحی و ساخته شده و در داخل ماهواره کیوبست ۳U استاندارد قرار خواهد گرفت. ابعاد این سامانه ۳۴۰٫۵* ۱۰۰* ۱۰۰ میلی‌متر گزارش شده و حدود ۳٫۶ کیلوگرم هم وزن دارد.

این بسته کوچک مجهز به یک منبع انرژی، سیستم کنترل و مهم‌تر از همه مجموعه‌ای از بازتابانده‌های خورشیدی برای منعکس‌کردن نور خورشید است که شفافیت آن ناشی از وجود این بازتابانده‌هاست. یکی از اهداف طراحی این ماهواره ثابت کردن این نکته بود که فضا برای تیم‌های علمی کوچک هم قابل دستیابی است. طراحان مایاک همچنین مدعی‌اند این ابزار با استفاده از ساختار چترمانندش مدارهای زباله‌های فضایی را پایین خواهد آورد تا آن‌ها در جو زمین آتش بگیرند. قرار است این سیستم ۱۴ ژوئیه بر پشت موشک Soyuz-2.1a و از بایکونور قزاقستان راهی فضا شود.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: newatlas.com

image_pdfimage_print

[ad_2]

لینک منبع